بيا تا برويم

شناسايي عوامل توپخانه تخريب جبهه پايداري

biataberavim — Tue, 24 Apr 2012 11:19:00 GMT

كه

" خودمان را مقيد كنيم به اخلاق اسلامى ... اين معنايش اين نيست كه همه يك جور فكر كنند؛ معنايش اين است كه اگر دو جور فكر ميكنند، دست‌به‌گريبان نشوند. هر گونه مخالفت ما با يكديگر، هر گونه دعوا و نزاع ما با يكديگر، دشمنان را اميدوار ميكند، خوشحال مي‌كند." مقام معظم رهبري

چند وقتي است كه با نزديك شدن به زمان انتخابات مرحله دوم انتخابات مجلس، بداخلاقي ها و تخريب ها عليه جبهه پايداري از سوي سايت ها و مجلات و كارتل هاي اقتصادي بيشتر شده است.

در همين مدت اي ميل هاي متعددي نيز از سوي خانمي به نام زهرا حايري كه البته از شواهد مشخص است كه يكي از آقايان رسانه اي بنام جبهه متحد است، براي فعالان رسانه اي ارسال مي شود.

اين اي ميل ها براي من نيز مي آمد و بعد از ارسال عين همين مطالب را در سايت ها و مجلات حامي جبهه 7+8 ميديدم.

تا امروز كه فرستنده ي محترم فراموش كرده بود سابقه اي ميل را پاك كند و به لطف خدا منشا اين خرابكاري ها و تخريب ها هم رسوا و هم شناسايي شد.

همانطور كه مي بينيد مطلب را اول آقاي مجتبي توانگر( سردبير سابق الف و مسئول روابط عمومي 7+8) به اي ميل زهرا حايري فرضي فرستاده و بعد به مالك شريعتي و پيام تيرانداز رسيده،‌و چگونگي توزيع آن در رسانه ها و مدل هماهنگي نيز آمده است.

اين همان تقواي جمعي رسانه هاي 7+8 است!

برادران توانگر، شريعتي و محسن مهديان،‌ تيرانداز! خداقوت ،‌خسته نباشيد!!

پي نوشت:

شايد برخي اين افراد را نشناسند

، از اين رو يك معرفي اجمالي مي كنم:

آقاي مجتبي توانگر : سردبير سابق الف و مسئول روابط عمومي 7+8 ، كارشناس ارشد مركز پژوهش هاي مجلس و برادر عباس توانگر سردبير فارس نيوز

آقاي پيام تيرانداز: سردبير مهر

آقاي محسن مهديان: سردبير سابق جهان نيوز و مدیرکل اخبار داخلی خبرگزاري مهر

آقاي مالك شريعتي هم عنصر رسانه اي طيف 7+8 كه چندسال پيش خواستار حذف اشهد ان علي ولي الله از اذان براي وحدت! شده بود كه البته بعدا عذرخواهي كرد.

بعد التحریر: آقای شریعتی در وبلاگشان در مورد توضیحات بنده این طور نوشته اند: لازم به ذکر است که مطلب بنده این ادعای ایشان نبوده و پیگیری روش و منش رهبری در وحدت مسلمانان بوده است: "اذان مشترک مسلمانان؛ سخت اما شدنی" و هیچ عذرخواهی نیز در کار نبوده است بلکه در مطلب بعدی از این پیشنهاد خود با استناد به دستور رهبری برای پخش اذان اهل سنت از سيمای كردستان، کاملا دفاع هم نمودم، بنابراین اقدام ایشان در نسبت خلاف دادن به بنده قابل پیگرد قانونی است.

شيفتگان قدرت يا تشنگان خدمت؟

biataberavim — Mon, 20 Feb 2012 15:08:00 GMT

با ورود به انتخابات مجلس جريان هاي مختلفي شكل گرفته است و گروه ها و جناح ها سعي دارند تا در سبد راي مردم قرار گرفته و خود را به بهترين شكل عرضه مي كنند تا اقبال مردم به آنها افزوده شود.

هرنماينده و جرياني سعي مي كند با ارائه برنامه خود براي كانديداتوري، فضاي شفافي مقابل مردم قرار دهد. برخي وعده و وعيد مي دهند و برخي هم برنامه ريزي مي كنند و يك جريان قوي براي ايجاد برنامه شكل مي دهند.

اينكه جريانات سياسي در فضاي فعلي كشور، بخواهند مردم را ترغيب به اصل حضور در انتخابات و بالابردن مشاركت بكنند، امر ي پسنديده و اينكه عده اي نيز مردم را ترغيب به جبهه خود مي كنند نيز در چنين فضايي غيرقابل جلوگيري است. جريانات مي خواهند با كسب بيشترين كرسي در انتخابات اداره مجلس را در دست بگيرند.

اما امروز يك خبر عجيب و غريب در پايگاه خبري تحليلي الف (متعلق به آقاي احمد توكلي نامزد جريان 7+6) منتشر شد، كه حاكي از نگرش خطرناك و افكار غلط در سرعده اي دارد.

اين پايگاه با انتشار يك تحليل مدعي شد در فهرست ۳۰نفره جبهه متحد اصولگرايان در تهران، ۱۹نفر به رياست حدادعادل و ۱۱نفر به رياست لاريجاني در مجلس تمايل دارند.

بله درست متوجه شديد، هم اكنون و درحاليكه هنوز زمان تبليغات كانديداها نيز شروع نشده است، عده اي بر سر رياست حداد و لاريجاني در حال نزاع هستند!

حال سئوال اينجاست چرا بايد موضوعي كه بعد از انتخابات ، تازه موضوعيت پيدا مي كند به صدر دغدغه هاي اعضاي اين جريان سياسي مبدل شود؟

بحث بر اين موضوع كه حداد رييس مجلس شود يا لاريجاني هم اكنون شبيه بحث پيرمرد و كوزه اي است كه در خواب آن را فروخت و زندگي خود را به كلي تغيير داد و وقتي از خواب پريد پايش به كوزه گرفت و كوزه شكست!

پرداختن به اين موضوع از آن جهت خطرناك است كه گويي راي مردم و انتخاب آنها ارزشي ندارد،‌ و هيچ درصدي براي راي نياوردن اين دو نفر ديده نمي شود و از جهت ديگر هم گويي هيچ اصلحي نسبت به اين دو در مجلس آينده وجود نخواهد داشت.

جريان هاي سياسي بايد شيفته خدمت به مردم باشند و هم اينك بحث بر سر چگونگي حل مشكلات مردم باشد نه اينكه جنگ قدرت بين خود راه بياندازند كه فلاني رييس شود يا فلاني!

به هرحال مردم فهيم ايران اين رفتار زشت جريان سياسي 7+6 را فراموش نمي كنند و به وقت خود پاسخ درخوري به آن خواهند داد.

قلاده هاي طلا فيلمي در طراز جمهوري اسلامي

biataberavim — Sun, 12 Feb 2012 12:02:00 GMT

آخرين چيزي كه از صنعت فيلم سازي هاي طالبي به خاطر داريم، به كجا چنين شتابان است، سريالي كه مخاطب را پاي گيرنده هاي خود نشاند و جزو بهترين هاي سالهاي اخير نيز بود.

بعد از فتنه 88 بسيار تلاش شد تا اين موضوع در قالب يك فيلم سينمايي و در يك قالب دراماتيك عرضه شود. خيابان هاي آرام كمال تبريزي و گزارش يك جشن حاتمي كيا فيلمهايي بودند كه فضا را به نفع جريان فتنه تعريف مي كردند و پايان نامه و اخراجي هاي 3 سعي داشتند فضايي را به نفع جرايان انقلابي ايجاد كنند.

البته هر دو دسته اين فيلمها دچار افراط و تفريط بودند و بدون صراحت و بيشتر با نماد و سمبل، ذهن مخاطب را به سمت موضوع اصلي رهنمون مي كردند.

اواخر سال 88 بود كه طالبي تصميم خود را براي ساخت يك فيلم سياسي با موضوع فتنه 88 اعلام كرد، و بعد از آن با تلاش و مطالعه يك ساله كتب و ديدن فيلم ها و مستندهاي مرتبط با موضوع فتنه، سناريوي كار آماده شد.

قلاده هاي طلاي طالبي به خوبي فتنه را روايت مي كند، آنقدر خوب كه فكر مي كني داري مستند نگاه مي كني،‌ ماجرا از طرح ترور خاتمي و كشته سازي و پروژه ارديبهشت داغ شروع مي شود و به خوبي نقش ايادي استكبار در فتنه روشن مي شود.

قتل ندا آقاسلطان،‌قتل مردم كف خيابان، حمله به پايگاه بسيج و چگونگي كشته شدن چند نفر به دست نيروهاي بسيجي،‌ سازماندهي تجمعات و اغتشاشات به خوبي در اين فيلم روشن مي شود و تاجايي كه به قول يكي از بينندگان فيلم در برج ميلاد "قلاده هاي طلا براي جشنواره اي ها فيلم سينمايي است،‌براي بسيجي ها، خاطره"

شخصيت هاي قلاده هاي طلا سياه و سفيد نيستند، همه معترضين به انتخابات اراذل و اوباش و عامل بيگانه نيستند،‌ اما فريب خورده هستند، هنر طالبي به نمايش دادن روند فريب خوردن است،‌از شانتاژهاي موسوي تا حرف هاي صبح انتخابات همسراكبررفسنجاني و شعار تقلب بزرگ كه رمز عمليت فتنه بود،‌به خوبي در روند داستان در ذهن مخاطب جا مي افتد.

سياه يا آرماني نديدن وضعيت به رغم وجود سياهي ها و سفيدي ها موضوع ديگري است كه در فيلم طالبي نمايان است. پليس بد وجود دارد، اما پليس خوب هم هست،‌اطلاعاتي خائن وجود دارد و در عمق سيستم هم نفوذ كرده، اما رويش ها و انسان هاي دست پاك بسياري هم هستند؛ فيلم برشي از واقعيت است.

جسارت طالبي در به نمايش كشيدن ضعف دستگاه اطلاعاتي – امنيتي كشور و ترميم ضعف توسط خود سيستم فوق العاده است. به راستي فتنه اي كه رهبري انقلاب نيز پرده از برنامه ريزي 10 ساله براي آن، برميدارد چگونه در داخل سيستم امنيتي تشخيص داده نمي شود و از آن به عنوان هيجان انتخابات ياد مي شود؟ جواب مشخص است،‌جاسوس در وزارت اطلاعات است!

در فيلم خواهر و برادري نيز وجود دارند كه يكي حامي موسوي و ديگري احمدي ن‍ژادي است. اين دو در روند تبليغات با هم كل كل و كركري دارند و بعد از مشخص شدن نتايج انتخابات باهم درگير مي شوند و دعواي مفصلي با هم مي كنند – درست مثل خيلي از خانواده ها كه دچا همين اختلاف شد- اما در سكانس نهايي فيلم كنار هم در برابر سفارت انگليس مي ايستند و شعار مي دهند.

يادم مي آيد در فيلم از كرخه تا راين وقتي يك جانباز بريده از نظام كه براي پناهندگي به آلمان رفته، نمايش داده شد، رهبري فرموده بودند اگر اين جانباز هم در هواپيما نشان داده مي شد كه به ايران برمي گردد،‌ ديگر فيلم عالي بود.

طالبي در اين فيلم جهش فيلم سازي خود را به رخ مخاطب مي كشد و يك سينمايي با ريتم تند را به مخاطب عرضه مي كند.

البته اگر فيلم تنها بر تكنيكها تكيه مي كرد،‌اينچنين مقبول نمي افتاد و حتما اثر وضعي نيت طالبي است كه مخاطب را اين چنين به وجد آورده كه هر سخن كه از دل برآيد لاجرم بر دل نشيند.

طالبي فيلسماز انقلاب است و قلاده هاي طلايش خسته نباشيد نمي خواهد، طالبي خاطره بد فيلم هاي سياسي ضد نظام مثل زادبوم و گزارش يك جشن و ... را از دهن ما برد، اين تقريبا اولين بار بود كه پس از ديدن يك فيلم سياسي راضي و خوشحال از سالن سينما بيرون مي رفتيم.

آقاي طالبي، قبول باشد!

آیت الله علم الهدی: به هیچ لیستی پایبند نیستم، بگردید ببینید چه کسانی شاخص ها را دارند

biataberavim — Mon, 30 Jan 2012 17:00:00 GMT

روز اربعین حسینی امسال بود که طبق رسم همیشگی خود جهت عرض تسلیت به محضر قدسی حضرت ثامن الحجج علی بن موسی الرضا(ع) مشرف شدم.

نماز صبح که برگزار شد، در صحن آزادی جنب کفشداری شماره 9، آیت الله علم الهدی را در حال خروج دیدم. فرصت را غنیمت شمردم و خدمت ایشان رسیدم تا سئوالاتی که در ذهنم بود، بپرسم.

به ایشان گفتم زائری هستم که از تهران مشرف شدم و چند سئوال سیاسی داشتم. اجازه دادند. گفتم شما در ایام اخیر بسیار می فرمایید که به ساکتین فتنه برای مجلس رای ندهیم، اما اسمی از آنها نمی برید و این برای من مخاطب و امثال ممکن است خوب تبیین نشود، چرا مصادیق را روشن به مردم نمی گویید؟

آیت الله علم الهدی همچنان که در حال قدم زدن به سمت درب اصلی صحن بودند، فرمودند: مصادیق را مردم بهتر می دانند و مردم ما بصیرتشان خیلی زیاد است، مردمی که نه دی را خلق کردند، ساکتین فتنه را خودشان تشخیص می دهند.

پرسیدم نظرتون درباره جبهه پایداری چیست؟ که پاسخ دادند: آنها هم آدمهای خوبی و باتقوایی هستند که زیرنظر آقای مصباح فعالیت می کنند.

فرصت کم بود و باید کلام را به پایان می بردم که سئوال آخرم را اینگونه پرسیدم: حاج آقا اگر در آینده در تهران دولیست در اصولگراها پیش آمد چه کنیم؟ به لیست جبهه پایداری رای بدهیم یا به لیست جبهه متحد اصولگرایان؟

که ناگهان ایشان با لحنی عتاب گونه فرمودند: ما به لیست ها چکار داریم! اصلا مشکل ما از اول انقلاب همین بوده که لیستی رای دادیم. من خودم به هیچ لیستی پایبند نیستم، بگردید ببینید چه کسانی شاخص ها را دارند ، در هر لیستی که بودند به همانها رای بدهید.

تشکری کردم و التماس دعایی گفتم و به زیارت مشرف شدم.

قصد داشتم همان روز بازگشتم به تهران، این مطلب را روی وبلاگم بگذارم اما با خود گفتم که شاید گفت و گوی بنده و ایشان در شرایط خاصی بوده و رسانه ای شدن آن اخلاقی نباشد.

لیکن امروز دیدم در برخی سایت های خبری طی مطالبی و تیترهای یکسان از اظهارنگرانی آیت‌الله علم‌الهدی از چند لیست‌شدن اصولگرایان یاد شده است، خبر را که مشاهده کردم، دیدم منبعی هم برای مصاحبه ذکر نشده و تنها به لفظ "در گفت و گویی" بسنده شده است، لذا خواستم با ذکر آنچه خودم، شخصا از زبان آیت الله علم الهدی شنیدم، این شبهه را برطرف کرده و بگویم نظر صحیح ایشان آمدن افراد اصلح و ولایتمدار است، و طبق آنچه خودشان گفتند به لیست ها و این موارد اهمیتی نمی دهند.

ريشه يابي سركوب مردم در وال استريت

biataberavim — Sun, 30 Oct 2011 13:59:53 GMT

بررسي تاريخ كشورهاي استبدادگر، از جمله آمريكا و انگليس نشان مي دهد كه دولتهاي اين دو كشور همواره در برخورد با كشورهاي ديگر با سركوب و خشونت رفتار كرده اند، عراق و افغانستان،‌ايران، ويتنام، ‌ناكازاكي و هيروشيما ‌و بسياري از كشورهاي دنيا شاهد اين خشونت ها بوده اند و حالا اصلا تعجبي ندارد كه نيروهاي پلييس آمريكا و انگليس و ساير كشورهاي غربي با شهروندانشان با خشونت برخورد كنند. غربي كه پيش از اين بلاهاي متعدد بر سر ملتها آورده است، طبيعي است الان شمه اي از آن را هم به مردم خود نشان دهد.

كشورهايي كه ريختن بمب و موشك بر سر زن و كودك و پير و جوان عادت روزمره شان شده است،‌آيا كشتن و مجروح كردن با گلوله يا شوك الكتريكي كار دشواري است؟

ابوغريب و گوانتامو مملو از انسانهاي بي گناهي است كه بدون هيچ محاكمه اي در زندان بسر مي برند و زير سخت ترين شكنجه ها هستند،‌براي كشورهاي مجري اين زندانها، آيا دستگيري معترضان خاموش وال استريت، ضرب و شتم آنها و انداختن سگ به جان مردم براي اين رژيم ها كار سختي است؟

غرب همواره بر حق برگزاري تجمعات مسالمت آميز توسط مردم تاكيد لفظي كرده است. حتي در بسياري از موارد اين نكته را به عنوان چماقي بر سر كشورهاي ديگر كوبيده است.

اما منظور غرب از اين حق چيست؟ آيا دولت هاي آمريكا و انگليس و فرانسه و ايتاليا قائل به اين هستند كه مردم حق برگزاري تجمع دارند، اما دولت هم حق دستگيري و كتك زدن آنان را دارد؟ يا مثل دولت انگليس حق شناسايي آنان با دوربين و هجوم به منازل آنان را دارد؟

از مقام‌هاي غربي بپرسيد كه آزادي بيان از نظر آنان چه معنا و مرزي دارد؟ دولت هلند فردي را كه به اسلام و پيامبر آن توهين نموده به‌استناد آزادي بيان تبرئه مي‌كند اما سرباز آمريكايي كه جنايات سربازان آمريكايي را در افغانستان افشا مي‌كند زنداني مي‌شود، مقامات آمريكايي تلاش مي‌كنند او را اعدام كنند و حتي به نماينده سازمان ملل اجازه ملاقات با او را نمي‌دهند.

كشورهاي غربي به‌نام امنيت مي‌توانند مكالمات را شنود كنند، ايميل‌ها را بازرسي كنند، سايت‌هاي اجتماعي را فيلتر كنند اما اگر كشوري سايت‌هاي غيراخلاقي و ترويج‌كننده پورنوگرافي و بردگي جنسي را فيلتر كند ناقض حقوق بشر مي‌شود!

برويد تحقيق كنيد درحوادث اخير انگليس چند كودك دستگير شده و چندنفر از آن‌ها هنوز بدون حضور در دادگاه زنداني هستند؟ وضعيت تجاوز جنسي به زنان در ارتش آمريكا را بررسي كنيد.

آيا كسي كه به همكار خود رحم نمي‌كند ممكن است از زنداني اسير دست خود بگذرد؟ مي‌خواهد در زندان ايالتي باشد يا در عراق و افغانستان!

اينها البته حرف هاي بي پايه و اساسي نيست كه سندي درباره آن موجود نباشد،‌اما در مقابل اين همه جنايت براي كدام كشور گزارشگر ويژه حقوق بشر تعيين مي شود؟

اگر در ايران چند نفر قاچاقچي يا سارق مسلح اعدام شوند، آه و واويلاي غرب از نبود حقوق بشر بلند مي شود اما همه دربرابر نسل كشي آمريكا و انگليس و بمباران كشورهاي ديگر و حتي در داخل آمريكا در نابودي فرقه داوودي و مك كارتيسم ساكت مي شوند. سكوت امروز رسانه هاي دنيا در برابر اعتراضات وال استريت و سركوب آن نيز مانند همان سكوت است.

ديروز منفعت نظام سرمايه سالار،‌منفعت سالار و شهوت سالار آمريكا در نقض حقوق عراق و افغانستان بود و امروز كه مردم اين كشور منافع دولت را در وال استريت تهديد مي كنند، از هيچ اقدامي عليه آنان فروگذار نخواهد بود.اين بيداري و حرف هاي سي و چند ساله جمهوري اسلامي ايران امروز مردم آمريكا را بيدار كرده و در تظاهرات خود اعلام مي كنند كه 1درصد حاكم عليه 99 درصدي مردم ايستاده و اين هزينه ها را به آنها تحميل كرده است.

جوانان ما برخود ببالند كه اگر روزي سفارت آمريكا را به عنوان نماد يك نظام شيطاني تمام عيار به اشغال درآوردند، امروز رشحاتي از آن در جنبش اشغال وال استريت كه نظام سرمايه‌داري را زير سؤال برده است نمايان شده است. دير نيست روزي كه وجدان‌هاي آگاه غربي، ابعاد ديگر اين نظام شيطاني يعني نظام سياسي، فرهنگي، رسانه‌اي و اجتماعي را نيز تخطئه نمايند.

* اين مطلب براي دوستان خوبم در خبرنامه دانشجويان ايران نوشته شد

بيا تا برويم

biataberavim — Mon, 17 Oct 2011 11:56:00 GMT

روحانی ای موفق است که راه بیفتد بگوید برویم نه اینکه بگوید بروید.

مقام معظم رهبری، 25 مهر 90

به بهانه سالروز کشتار مردم مظلوم فلسطین/خاطره ای از حضور در صبرا و شتیلا

biataberavim — Sat, 17 Sep 2011 10:44:00 GMT

در سفری که سال گذشته به لبنان داشتم، با اصرار به یکی از دوستان به اردوگاه آوارگان فلسطینی در صبرا و شتیلا هم رفتیم. هرچند مقامات سفارت ایران، ما را از ورود به این منطقه منع می کردند که البته بخاطر حضور سلفی ها در این منطقه تا حدودی هم حق داشتند.

مُخَیّم صبرا و شتیلا در منظقه غبیری بیروت قرار دارد. با وارد شدن به آن زیر نگاه های سنگین مردم منطقه قرار می گیریم. هر چند سعی می کنیم خیلی عادی به مسیر خودمان ادامه دهیم. وضعیت خیابان اسفناک است. فقر اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی بیداد می کند.

مغازه ای وجود ندارد و همه چیز روی چرخ دستی ها خرید و فروش می شود از میوه گرفته تا فیلم سینمایی. فیلم های نامربوط هالیوودی و ماهواره ای بسیار زثیاد رد و بدل می شوند و البته در بین اینها سی دی " یوسف پیامبر " را هم می بینیم.

مردم در خانه هایی نه شبیه خانه، بلکه در اتاقهای کوچکی زندگی می کنند. مثلا یک خانه 8 اتاق 6 متری دارد و در هر اتاق یک خانواده چند نفره زندگی می کند. شهرداری بیروت هم به دلایل مختلف خیلی شرایط زندگی را برای مردم منطقه فراهم نمی کند.

در مسیر به یک درب کوچک بی می خریم و وارد آن می شویم. یک زمین سبزه زار به اندازه یک زمین فوتبال. دور تا دور آن را بنرهایی از تصاویر کشتار زنان و کودکان در صبرا و شتیلا پر کرده است. و در میان یک سنگ قبر که روی آن نوشته شده مقبره شهدای صبر ا و شتیلا 1982 .

گمان می کنم که یک سنگ قبر نمادین است، مثل آنچه که ما در ایران داریم برای برخی شهدا. سئوال که می کنیم متوجه می شویم این زمین کلا گور دسته جمعی شهداست.

غم عجیبی وجودم را فرا می گیرد. 3500 نفر در سه روز کشته شوند. نه در صحنه جنگ بلکه در خانه هایشان. زن و مرد و جوان و پیر و کودک و نوزاد. یک نسل کشی تمام عیار! فالانژهای لبنان با همکاری رژیم منحوس صهیونیستی حمام خون راه انداخته بودند. اغراق نمی کنم، حمام خون به معنی واقعی کلمه.

رابرت فیسک خبرنگار روزنامه ایندپندنت که یکی از اولین کسانی بود که این کشتار را گزارش داد , در این مورد می نویسد :" زنان در خانه هایشان افتاده بودند ، دامن ها پاره و پاها از هم گشاده شده ، بچه ها با گلوهای بریده شده ، ردیف به ردیف مردهایی که رو به دیوار ایستاده بودند و از پشت تیر خورده بودند. کودکانی بودند ، سیاه ،.. کودکانی که کمی بیشتر از 24 ساعت قبل سلاخی شده بودند و حالا بدنهای شان شروع به تجزیه شدن کرده بود کنار مقداری زباله و قوطی های مواد غذایی ارتش امریکا و باقیمانده تسلیحات اسراییلی ها و بطری های ویسکی رویهم ریخته شده بود. قاتل ها کجا بودند؟ یا آنطور که اسراییلی ها می گفتند "تروریست ها" کجا بودند؟

.......

گناهکار اصلی مطمئنا شبه نظامیان مسیحی لبنانی بودند اما اسراییلی ها هم مقصر بودند. اگر در کشتار شرکت نکرده بودند در عوض آنها شبه نظامیان را به کمپ ها فرستاده بودند ، آنها را آموزش داده بودند ، لباس داده بودند ، با سهمیه های غذای ارتش امریکا و وسایل مراقبت پزشکی اسراییلی تجهیزشان کرده بودند. آنها دیده بودند این قاتل ها به کمپ ها ریختند و خودشان هم کمکشان کرده بودند ، و با نیروی هوایی شان روی سر آنها منور ریخته بودند تا بتوانند مردمان صبرا و شتیلا را بکشند. "

این مطلب را برای دوستان عزیزم در خبرنامه دانشجویان ایران نوشتم

هزار وعده دولت ...

biataberavim — Mon, 12 Sep 2011 14:16:47 GMT

«چقدر خوب است كه همه‌ى وعده‌هاdى كه دولت به مردم داده، عمل بشود. اگر چنانچه وعده‌اى به مردم داده بشود و عمل نشود، اين مشكلات درست خواهد كرد؛ نه فقط نسبت به دولت، بلكه به نظام.

آقاى رئيس جمهور اشاره كردند كه به ما مي‌گويند شما سطح توقعات مردم را بالا برديد. اين بالا بردن سطح توقعات، ناشى از اين نيست كه شما نواقص خودتان را گفته‌ايد، مردم توقعات‌شان بالا رفته؛ نه، توقعات با دادن وعده‌ها بالا مي‌رود. اگر ما بتوانيم به اين وعده‌ها عمل كنيم، توقعات مردم تبديل مي‌شود به ايمان و اعتقاد مردم؛ اين خوب است. كارى كنيم كه آنچه را كه گفته‌ايم انجام مي‎دهيم، انجام بدهيم و مردم ببينند كه انجام گرفته."

اینها سخنان رهبر معظم انقلاب است که هنوز دو هفته از بیان آنها در دیدار با هیئت دولت نمی گذرد. پیام مشخصی هم دارد. به جای وعده که مردم را متوقع می کند باید کار کرد، عمل کرد و به نتیجه رسید.

هرچند بنا در نگارش این مطلب این است که وعده دادن دولت، از جنس وعده سر خرمن نیست و دولت خدمت‌گزار با کار، تلاش و مجاهدت از همان سال 84 تا کنون کارهای بزرگی را انجام داده است که گاهي برخی از آنها در حد آرزو برای مردم و نظام مطرح می شده است. کارهایی مثل تحقق بخشیدن به سازو کار هسته ای، هدفمندی یارانه ها، سهمیه بندی بنزین و هزار کار دیگری که دولت انجام داده و البته گزارش های آن در هفته دولت توسط سایت‌های مرتبط اعلام شد.

اما دغدغه اصلی، وعده هایی است که ممکن است به هر دلیلی اعم از کارشکنی و یا ناتوانی انجام نشود، یا به نحو مطلوب انجام نشود، و یا کلا مسئله پاک شود. مثال مشخص در این خصوص، وعده رییس‌جمهور محترم در خصوص حساب آتیه کودکان است. نه از یک میلیون خبری شد، نه از حساب ماهانه، پول‌های واریزی هم از حساب‌ها خارج شد. در مورد استخدام چند هزار پرستار باز همین اتفاق افتاد. رییس جمهور وعده ای داد و عملی نشد.

این خلف وعده ها و وفا نکردن به عهد توسط دولت مردم را نه تنها به دولت بلکه به نظام بدبین می کند و وعده های دیگر آن را نیز زیر سئوال می برد و شعار های اساسی مانند عدالت را نیز زایل می کند.

پس از دیدار رهبر انقلاب با هیئت دولت و آن سخنان در خصوص وعده ها، باز هم شاهد هستیم طی دو هفته چند وعده درشت دیگر توسط دولت به مردم داده شده، یارانه ها می تواند سه برابر شود، سال 91 همه ایرانیان خانه دار می شوند، تا پایان امسال دو و نیم میلیون شغل ایجاد می شود.

هرچند وزیر کارو رفاه و تعاون گفته که "ما خودمان هدف‌مان را بزرگ ترسیم کرده ایم و در این راه تمام تلاش‎مان را می کنیم، اگر به هدف رسیدیم که چه بهتر اما اگر هم نرسیدیم، کسی به ما تکلیف نکرده بود دو میلیون و 500 هزار شغل را ایجاد کنیم، اگر توانستیم دو میلیون و 500 هزار شغل، یا نه دو میلیون یا یک میلیون مگر قانونی وجود دارد که ما را ملزم به این کار کرده باشد؟"

آقای وزیر و دولت محترم باید بداند اینگونه نیست که وعده 100 بدهند و بعد مردم را بخواهند به کمتر قانع کنند، الزام کار، دادن وعده است، وعده تعهد می آورد. اگر همه بخواهند وعده دهند و عمل نکنند و به این راحتی بگویند ملزم که نیستیم!، سنگ روی سنگ بند نمی شود.

تعالیم اسلامی ما با این مشی متفاوت است (وأوفوا بالعهد إن العهد كان مسؤولا) دولتمردان و مسئولان باید توجه داشته باشند که این وعده ها بدون به نتیجه رسیدن ارزش ندارد و کم کم اعتماد مردم را سلب می کند، پس چه بهتر است که بتوان بدون دادن وعده، عمل کرد و به جای حرف و رؤیا و آرزو، نتیجه را به مردم خوب ایران تقدیم کرد.

* این مطلب را برای دوستانم در رجانیوز نوشته ام

حسنات الابرار، سيئات المقربين + توضيحات

biataberavim — Sun, 28 Aug 2011 01:58:00 GMT

پنج شنبه شب افطاري تعدادي از فعالان دنياي مجازي در مجتمع ايوان شمس برگزار شد. خب يک سري از دوستان که سبقه قاليبافي بودنشان براي همه معلوم است ، دست اندرکار برگزاري بودند. همانهايي که همايش مجازي عفاف و حجاب را برگزار کردند که مهمترين بخش هايش آنطور که در خبر روابط عمومي آمده بود بازديد از برج ميلاد، باغ موزه دفاع مقدس و مجتمع سينمايي پرديس بود.

خب اينکه شهردار تهران بعد از 6 سال و بعد از اينکه کلي از دور و بري هاش و رسانه اي هايش اصلاح طلب و سبز بودند، به حزب اللهي ها روي آورده خيلي اهداف اين برنامه ها را روشن مي کرد و اصلا دلم نمي خواست که «دوستان»م را در اين جمع ها ببينم.

البته مطمئنم بودم دوستاني که در فتنه 88 جزو روسفيدان بودند، با دوتا سفر و چارتا همايش خداي نکرده راي فروشي نخواهند کرد، اما خب دلم نمي خواست اين حضور حداقلي اشان را هم در جمع قاليبافي ها ببينم.

ممکن است «عزيزي» بگويد که مگر اين قاليبافي ها صهيونيست هستند و جذب حداکثري چه مي شود. پاسخ من روشن است. پست قبلي من را ببينيد. تبريک به دوست گرامي آقاي رفيعي بابت مديرمسئولي روزنامه تهران امروز است. ما هم دوستان قالي بافي داريم ، با هم سلام و عليک و خوش و بش هم داريم. اما حريم را حفظ مي کنيم. به برنامه هاي تبليغاتي آنها نمي رويم. هيزم آتششان نمي شويم.

نه هيزم آتش قاليبافي ها که هيزم هيچ احدي نمي شويم. حتي وقتي بعد از 7 سال کار دانشجويي، دکتر زاکاني گرامي هم افطاري سياسي مي دهد، اجازه نمي دهم که به آنجا بروم.

برنامه پنج شنبه ايرادهاي زيادي دارد که از حوصله خارج است و حتما دوستان خوبم به آن واقفند. انتقاد و پرسش اولين چيزي است که من بايد از دوستان قديمي خود در آن برنامه مي کردم. از کساني که توقع داشتم و انصاف هم همين بوده که هميشه پيشرو بودند. يک سئوال مبني بر توضيح بايد اينقدر گران تمام شود؟

آقاي دژاکام، پيشکسوت، استاد، همکار و دوست صميمي و قديمي ام هم در اين برنامه شرکت کردند که البته من توقع اين کار را از ايشان نداشتم چه آنکه برايم مسلم بود آقاي دژاکام زيرک تر از آن است که بخواهد فريب اين جريان سياسي را بخورد. قبل تر در ماجراهاي برنا هم اين هوش را در ايشان ديده بودم.

صرف حضور آقاي دژاکام براي خيلي ها مهر تاييد است و اين چند روزه خيلي ها گفتندئ اگر آن برنامه سياسي بود و شائبه اي داشت او شرکت نمي کرد. اما خود ايشان در نوشته اخير وبلاگشان اين موضوع را تاييد کردند که به شبهات جلسه وقوف داشتند.

نيکي ابرار، براي مقربين گناه است. اين را از من بهتر مي داني آقاي دژاکام عزيز. من جز روشن کردن مسئله هدف ديگري نداشتم.

برادر گرامي!
اگر قرار باشد من و شما هم اگر سئوالي بود از هم نپرسيم چه ميشود؟

يک بار ديگر متن تان و نظارت پاي آن را در گودر را بخوانيد و متن مرا، بعد ببينيد که چه کسي ديگري را سنگ روي يخ کرده. به هرحال من به رسم ادبي که به ظن شما تضييع شده و بي احترامي که کردم مطالبي را که به آن اشاره کرديد، حذف کردم و از همينجا از شما معذرت مي خواهم. اميدوارم به قول آن کامنت دوست تنگ نظر خود را ببخشيد!

يا علي

پي نوشت:الف) جناب دژاکام لطف کردند و مطلب جديدي را نوشتند که باز هم از ايشان تشکر و عذرخواهي مي کنم.

ب) با حامد احسان بخش هم گفت و گوي مفصلي داشتم در باب همکاري با شهرداري و ايشان خب دلايل را توضيح دادند و البته تاکيد داشتند سعي داشته اند که تا جايي که مي شود نقش شهرداري پررنگ نشود و براي اين هم دليل داشته اند. نقدپذيري و اخلاق گفت و گو محور و بدون توهين ايشان واقعا ستودني بود.

ج) با همه کساني که بيرحمانه و بي ادبانه به مسئله پرداختند، مخالفم، هر چند بر اين عقيده ام که بايد با گفت و گو پرسشگري ابهامات را برطرف کرد.

د) در آستانه عيد سعيد فطر و در روزهاي آخر ماه مبارک رمضان از خداوند مي خواهم به همه ما صبر و بصيرت عنايت کند.

زمانه بر سر جنگ است يا علي مددي

کشکول!

biataberavim — Mon, 15 Aug 2011 02:16:28 GMT

چند حرف نيمه و نصفه دارم که يکجا مي زنم:

الف) ديدن مصاحبه اميرخاني با نسيم بيداري و آن حرفها و صحبتها خصوصا درباره جلو بودن ترکيه از ايران تا حد زيادي پست من درباره اميرخاني را تايييد کرد که از اين بابت ناراحتم.

ب) مدير مسئول شدن مجيد رفيعي در تهران امروز - دوستي که هميشه از بابت مواضع سياسي با هم در تناقض بوده ايم- مايه مسرت شد، اينکه يک گروه سياسي قدر جوانهاي رسانه اي اش را مي داند ، برايم زيبا بود.

ج) وي‍ژه نامه خاتون روزنامه ايران را با يک روز تاخير ديدم. هر چند خيلي از مطالب درست و حسابي بود، اما همان مطالب بيراه و شذوذات براي خراب کردن همه اش بس است و هدف جوانفکر را لو مي دهد.

د) دو هفته اي هست مشهد الرضا مهمان امام رئوفيم، دوروز ديگر بر مي گرديم و هنوز دوروز نشده اضطراب زيارت وداع را دارم

ه) ميلاد امام کريم مان مبارک. آخر يه روز شيعه برات حرم ميسازه